O Günü Hiç Unutmuyorum
Merhabalar! Egetekiz olarak “Hz. İlyas mucizesi nedir” konusunda aklınızdaki soruları yanıtlamak için buradayız.
Kayseri’nin sabahı her zamankinden farklıydı sanki. Pencereden içeri sızan güneş ışığı yüzüme vururken, içimde tuhaf bir heyecan ve hafif bir korku vardı. Defterimi açıp yazmaya başladım, çünkü hislerimi başka türlü saklayamıyorum. Bugün, yıllardır merak ettiğim bir mucizeyi görebileceğim bir gün olabilirdi; Hz. İlyas mucizesini.
Babamın Anlattığı Hikâyeler
Babam, daha çocukken bana Hz. İlyas’ın hayatını anlatırdı. “O, Allah’a öylesine inanmış bir peygamberdi ki, imanı sayesinde en zor anlarda bile mucizeler görürdü,” derdi. Ben de hep hayal ederdim: Acaba ben de o mucizelere tanık olabilir miydim? Bugün, bir nebze de olsa, o hayali gerçekleştirecektim.
Rüzgârın Fısıltısı
Bahçeye çıktım, ellerimi ceplerime sokmuş yürürken rüzgârın esintisi bana bir şeyler fısıldıyor gibiydi. Kalbim hızlı hızlı atıyordu. Her adımda bir umut, her nefeste bir heyecan. Küçük bir çınar ağacının yanında durdum ve derin bir nefes aldım. Defterime yazdım: “Belki de mucize, gözlerimizle göremediğimiz, kalbimizle hissettiğimiz şeydir.”
O An Geldi
Tam o sırada, bahçedeki eski kuyuya bir bakış attım. Babam anlatırdı: Hz. İlyas, halkını doğru yola davet ederken suyun kesildiği köylerde mucizeler gösterirdi. Ben de gözlerimi kuyunun dibine dikmiş beklerken, suyun yüzeyinde hafif bir parıltı belirdi. Başta gözlerime inanamadım. Kalbim birden sıkıştı; hem korku hem de tarifsiz bir heyecan vardı içimde.
İçimdeki Fırtına
O an hissettiğim şey kelimelerle anlatılamaz. Bir yanda yıllardır duyduğum hikâyelerin gerçek olabileceği ihtimali, bir yanda da bunu gören tek kişi olmanın ağırlığı vardı omuzlarımda. Dizlerim titriyordu. Defterimi açtım ve yazdım: “İnanmak, görmekten daha güçlü olabilir mi? Belki de Hz. İlyas’ın mucizesi, kalbin en karanlık anında bile umudu kaybetmemektir.”
Yağmur ve Umut
Birden gökyüzü değişti, kararmaya başladı ve hafif bir yağmur başladı. İlk başta üzüldüm; belki mucize yok olacaktı. Ama yağmur damlaları saçlarıma vurdukça, içimde tuhaf bir huzur hissettim. Sanki mucize, sadece suyun ortaya çıkması değil, bu yağmurla birlikte hissettiğim o tarifsiz histeydi. Defterime yazdım: “Yağmur, gözyaşlarının ve duaların birleşimi gibi… Belki de Hz. İlyas’ın mucizesi tam da bu.”
Gözlerimle Değil, Kalbimle Gördüm
Artık gözlerimle suyun parıltısını değil, kalbimle gördüğüm mucizeyi hissettim. İnanmak, beklemek, sabretmek… Hepsi bir aradaydı. Birden anladım ki mucize, sadece Allah’ın kudreti değil, insanın içinde taşıdığı umuttu. Defterime yazarken gözlerim doldu: “Bazen mucizeler, sessizce kalbimize dokunur ve hayatımızı değiştirir.”
Eve Dönerken
Eve yürürken hala hafif bir titreme vardı içimde. Her adımda hissettiğim heyecan ve mutluluk, bana Hz. İlyas mucizesinin ne demek olduğunu çok daha iyi gösteriyordu. Babam yanımda olsaydı, eminim bana sadece gülümseyip, “Gördün mü? Mucizeler, inananların kalbinde saklıdır,” derdi.
Yazının Sonunda Hissettiklerim
O gün öğrendim ki mucize, gözle görmekle sınırlı değilmiş. Kalbimizde, umudumuzda ve inancımızda var olan bir şeymiş. Hz. İlyas mucizesi, sadece suyun ortaya çıkması değil, zor zamanlarda bile umudu kaybetmemekmiş. Kayseri’nin sakin sokaklarında yürürken, defterime son kez yazdım: “Bugün, kalbimle gördüğüm mucizeyi hissettim. Ve artık biliyorum ki, mucize her an, her nefeste yanımızda.”
O gün, sıradan bir sabah gibi başlayan ama içimde fırtınalar estiren bir gündü. Ama aynı zamanda umut dolu, mucizelerle dokunmuş bir gün… Ve ben, her sayfasını duygularımla doldurduğum defterimle, Hz. İlyas’ın mucizesini bir kez daha kalbimde yaşadım.